سبد خرید سبد خرید
کادو یاب
Back to top
تصویر مهسا مقدم فر

چطور یک کودک مستقل و اجتماعی داشته باشیم!؟

یکی از بزرگترین دغدغه های والدین داشتن فرزند مستقل است، قطعا قرار نیست فرزند ما کپی از پدر و مادرش باشه، او یک انسان مستقل با تمام خصوصیات مستقل است، اما برای تربیت یک انسان مستقل باید راه و روش هایش را هم بلد باشیم! فرزندتان مستقل نخواهد شد اگر به توصیه های این مقاله از مجله روبان توجه نداشته باشید!

حق انتخاب فراموش نشود

شاید اگر از فرزندمان بپرسیم تمام شیرش را می‎خورد یا نصفش را یا مثلا این‌که نیمرو را سفت ترجیح می‎دهد یا شل، خیلی بی ‎معنی به ‎نظر برسد. ولی همین دادن حق انتخاب به کودک، برای او فرصتی است تا کنترل داشتن بر زندگی را تجربه کند. به‎علاوه این روش، مشکل لجبازی‌های کودکانه را ( وقتی بچه‎ها بدقلق می‎شوند و از انجام ساده‎ترین کارها سر باز می‎زنند) حل می‎کند؛ برای مثال به‎ جای این جمله «برو توی تختخوابت بخواب، همین حالا»، می‎توانیم بگوییم: «دیگه موقع خوابه. می‎خوای الان بخوابی یا بری کمی توی تختت بازی کنی و بعد که خوابت اومد من رو صدا کنی؟» شما حتی در تنبیه هایتان هم میتوانید به فرزندتان حق انتخاب بدهید، با این کار دیگه شما مقصر نخواهید بود و فرزندتان متوجه این موضوع خواهد شد که او خودش گزینه ی تنبیه را انتخاب کرده، مثلا میتوانید بگویید: «عزیزم انتخاب کن، یا اتاق خوابت رو تا یک ساعت دیگه منظم کن یا امشب خبری از بستنی نیست!»

مشکلات فرزندان را ببینید

پیشترها تصور می‎کردیم اگر به فرزندمان بگوییم انجام دادن فلان کار برایش خیلی آسان است، او را تشویق کرده‎ایم. اما الان می‏دانیم به‎جای گفتن «سعی خودت رو بکن، این کار خیلی آسونه» بهتر است بگوییم: «کار مشکلی به‎نظر می‎رسه. با این‎حال می‎تونی سعی خودت رو بکنی». این جمله دوم، پیام متفاوتی برای کودک دارد؛ اگر در انجام آن کار موفق شود، احساس غرور می‎کند چون کار مهم و مشکلی انجام داده‎است؛ اگر هم موفق نشود، دست‎کم از خودش راضی خواهدبود که کار مشکلی را تجربه کرده‎است.


 به‎ جای دخالت مستقیم، توصیه کنید

بعضی از والدین ادعا می‎کنند اگر گوشه‎ای بایستند و فرزندشان را با مشکلی دست‎به گریبان ببینند، نشانه بی‎تفاوتی آن‎هاست. شما می‌توانید به‎جای پذیرش مسئولیت فرزندتان، اطلاعات مفیدی در اختیار او قرار بدهید؛ برای مثال «بعضی‎ وقت‎ها بهتر است برای پوشیدن کفش از پاشنه‎کش استفاده کنیم» یا «بعضی وقت‎ها بهتر است برای بالاکشیدن زیپ لباس، قسمت پایین زیپ را نگه داریم و بعد آن را بالا بکشیم». این توصیه‎های ساده در عین کارساز بودن، احساس بی‎لیاقتی و ناتوانی را هم از کودک دور می‎کند.


 برای پاسخ دادن به سوالات عجله نکنید

بچه‎ها در مسیر رشد و تکامل، کنجکاوانه و به‎ طور مداوم سوال می‎کنند. والدین هم به ‎طور معمول سعی می‎کنند برای سوالات فرزندشان پاسخ‎های فوری و صحیح پیدا کنند. دادن پاسخ‎های فوری به کودکان مثل این است که ما فعالیت‎های ذهنی آن‎ها را برایشان انجام بدهیم. به‎ جای این‎کار می‎توانیم سوالات کودکان را برای بررسی بیشتر به خودشان برگردانیم با سوالاتی مثل «تو در این‎باره چی فکر می‎کنی؟»، «سوال جالبیه، نظر خودت چیه؟» و مانند این‎ها.


 فرزندتان را به استفاده از منابع خارج از خانه تشویق کنید

یکی از راه‎های کم کردن وابستگی‎های کودک به خانواده، فهماندن این موضوع است که در خارج از محیط خانواده، جامعه بزرگی وجود دارد که می‎توان از کمک‌های آن استفاده کرد؛ برای مثال یک فروشنده کفش می‌تواند تأثیر استفاده زیاد از کفش‌های ناراحتِ مجلسی را برای فرزندتان توضیح بدهد یا یک دندان‎پزشک می‎تواند برای فرزندتان درباره پیامدهای مسواک نزدن، بگوید. فایده رجوع به این منابع خارجی، درگیر شدن مستقیم کودک و دریافت اطلاعات به‎عنوان فردی مستقل است.


 در مسائل خصوصی فرزندتان دخالت نکنید

از دایم کنار زدن موهای فرزندتان از جلوی چشمش، از مرتب کردن لباس و صاف کردن یقه ‎اش و رفتارهای وسواس ‎گونه این چنینی به ‎طور جدی پرهیز کنید. لباس‎ها و اسباب ‎بازی‎های فرزندتان را جا به ‎جا نکنید، بدون اجازه‏ او آن‎ها را دور نیندازید و به کسی هدیه ندهید حتی اگر غیرقابل استفاده شده‎ باشند. وقتی جمله هایی مانند این‎ را از فرزندتان می‎شنوید؛ «بس کن! دست از سرم بردار!» پیش از این‎که به احتمال گستاخ شدن او فکر کنید، احتمال دخالت بیش از حد خودتان در کارهای فرزندتان را بررسی کنید.


 حضور کودکتان را نادیده نگیرید

وقتی کودکتان حضور دارد، درباره او با دیگران صحبت نکنید؛ «دختر من کمی خجالتیه»، «ترجیح میده کنار بزرگ ترها باشه تا توی جمع بچه‎ها» و... وقتی فرزندتان درباره خودش چنین جمله هایی می‎شنود، خود را مثل شیئی متعلق به والدینش احساس می‎کند. همچنین وقتی سوالی از فرزندتان پرسیده می‎شود، اجازه بدهید خودش پاسخ بدهد. حتی وقتی سوالی درباره اوست ولی نه مشخصا خطاب به او. برای مثال وقتی دوستی از شما می‎پرسد: «علی مدرسه رو دوست داره؟»، به فرزندتان بگویید: «نظرت رو درباره مدرسه به ایشون بگو».

با رعایت همین چند ترفند ساده میتوانید یک فرزند مستقل، باهوش و البته مودب داشته باشید.

 

منبع: با تلخیص سلامت